ورزش مدیا: یک نفر توییت خوبی زده بود: «بزرگترین لذتم این خواهد بود که روزی بیرانوند را یک گوشه بنشانم و مجبورش کنم از روی استوریهایی که میگذارد، یک دور بخواند!» به هر حال دکتر با کمالات مملکت که گمان میکند «برادرزن» از اقوام پدری است، در تازهترین انشایی که داده برایش بنویسند، خواهان حضور تماشاگران در ورزشگاهها شده و گفته این تنها راه تزریق نشاط اجتماعی به کشور است!
راستش این حرفها که با فوتبال و چیزهایی شبیه آن بتوان حال جامعه را خوب کرد، حداقل مال ده، بیست سال قبل است؛ وقتی مردم این همه بدبختی و مصیبت نکشیده بودند، وقتی بنجلترین چهارچرخ بازار بالای یک میلیارد تومان نبود و البته وقتی خود فوتبالیستها هم تا این حد نان به نرخ روز خور و بیزارکننده نبودند. کل نمایشی که شما قرار است از هفته بعد اجرایش کنید، برای نود درصد مردم دیگر سر سوزنی ارزش و اهمیت ندارد. آنها در این مدت چیزهایی دیدهاند که شب و روزشان را گم کردهاند، بعد چرا باید عطش حضور روی سکوهای لخت ورزشگاههای مخروبه کشور را داشته باشند؟ که چه ببینند؟ مسابقات پر از صفر و صفر و دعوا و درگیری و دغل و دروغ را؟ خیلی از این مردم، مدتهاست که از خیر همهتان گذشتهاند و اصلا بعید نیست شمار زیادی از آنها اساسا ندانند قرار است لیگی هم شروع شود. برندگان بزرگ این فوتبال فقط امثال شمایید که هیچ کجای دنیا مشتری درست و حسابی پیدا نکردید، اما اینجا به لطف بودجههای دولتی و پول ملت بینوا، قراردادهای میلیون دلاری میبندید. میخواهید مردم را راه بدهید، نمیخواهید راه ندهید. چه اهمیتی دارد؟
بعد هم بهتر است حداقل شما یک نفر دلتنگ حضور تماشاگران در ورزشگاهها نباشید آقای بیرانوند؛ شما که به عنوان عصاره تزویر و سرسپردگی و منفعتطلبی، در گوشه گوشه ایران، هر ورزشگاهی که رفتید با نفرتانگیزترین آواها مورد استقبال و نوازش قرار گرفتید. الان دلت برای چی تنگ شده دکتر جان؟
